aSLı ₪

bi garibim yine bu aralar. ama bu sefer farklı. bişeyler var aklımda, kendime bile itiraf edemediğim… etmek istemediğim. hatta etmek istediğimde düşüncelerimin çok başka yerlere dallandığı bi haldeyim. yolları her takip etme çabalarımda karmakarışık derinlere ulaştığım…

uyanamıyorum. aslında uyuyamıyorum da… gece yatağıma uzandığımda tüm düşünceler beynime hücum ediyor karanlıkta. kavga içindeyim hepsiyle. bazen barışıyor gibi oluyoruz, sonra yeniden tartışma başlıyor. bir tanesi fikrini belirtiyor, makul de geliyor aklıma. sonra diğeri karşı çıkıyor ve çürütüyor o fikri, o da makul geliyor. sonra başka biri, başka biri… saatler geçiyor, ben uyuyamıyorum. çok sonra bi sesle irkiliyorum ve aslında uyuyor olduğumu anlıyorum. ama uyumuyorum. odamda, yatağımda olduğumu, ne şekilde yattığımı gayet iyi bilirken, aslında uyuyor olduğumu farketmek…

kimseye kendimi ifade edemiyorum. çaba gösterdiğim de söylenemez açıkcası… biliyorum; anlamayacaklar. herzaman olduğu gibi fikirlerim onlara birkaç beden büyük gelecek ve fazlasıyla basit olan kısmından bakıp aşağılayan, basit gören gözlerle açıklama yapacaklar. bu kadar çok düşünen bi bünyenin o yoldan çoktan geçmiş olduğunu farkedemeyecekler bile…

anlıyor musun beni?

herkesi geçtim, sen anlıyor musun?